Herinneringen aan

 

Andro Knel

 

 

 

 

Ingezonden door de webmaster

----------------------------------------------------------------------

Ik heb 3 jaar bij Andro in de klas gezeten in de
onderbouw van het toen nog geheten Wessel Gansfort
college in Zoetermeer. Dat was van 1980 t/m 1983.

Andro was een vrolijke jongen. Steevast een brede
glimlach op zijn gezicht. Altijd positief naar zijn klasgenoten en andere leerlingen. En als hij al eens mopperde dan was dat van korte duur. Meestal werd het tijdens of vlak na zo'n moment even stil. We (Andro,
Dennis, Roël, Gerben, Edo etc.) keken elkaar dan aan en opeens proestten we het allemaal uit. Hij kon nooit lang boos of teleurgesteld blijven want dat was zijn aard gewoon niet. Andro zijn boezemvrienden in de onderbouw waren Dennis en Roël (en ....).

Andro was iemand goed presteerde in alle soorten van sport die we tijdens de gymles bedreven. Natuurlijk blonk hij extra uit in voetbal. Maar nooit heb ik hem te koop zien lopen met die kwaliteit. Niet tijdens
het spel en niet erbuiten in de klas. Andro was zeer sportief en hulpvaardig. Hij betrok de 'zwakkeren' in het spel en complimenteerde iedereen die het hem tijdens het spel moeilijk maakte. Geen onvertogen
woorden en daden. Als hij in een team speelde dat verloor dan baalde hij daar slechts even van. Daarna was er de glimlach, de uitgestoken hand en de vrolijkheid weer.

Andro was wel lekker fanatiek. Tijdens sportdagen keek hij altijd goed rond of er bij een ander team/andere klas een plekje vrij was, zodat hij daar kon
meedoen. Zo holde hij na het einde van een wedstrijd meteen naar de andere kant van het sportveld om daar weer met een andere klas mee te doen. Dat deed hij niet eens zozeer vanweg zijn liefde voor het spel of
om zijn kwaliteiten ten toon te spreiden. Andro had gewoon veel plezier op school en kende veel mensen buiten onze klas. Hij vond het gewoon leuk om met anderen mee te doen en hen te helpen.

Je bent geneigd om van gebeurtennissen van vroeger alleen de prettige zaken te onthouden. Maar eerlijk gezegd kan ik me van Andro echt niets negatiefs herinneren. Of het moet die jongen geweest zijn uit
de hogere klas die sprekend op Bjorn Borg leek, maar dan met bril. Hij moet Andro ooit eens stevig gekrenkt hebben want Andro zei steevast, als we hem tegenkwamen op de gang, op een zeurderige toon “Bjornaaaah”
tegen hem. Dat werd natuurlijk na verloop van tijd een keertje knokken, voor de deur van het wiskunde-lokaal. Bjorna was veel groter maar Andro was de atleet. Gelukkig was er geen winnaar (een vechtpartij kent
toch altijd louter verliezers) omdat de kemphanen uit elkaar werden getrokken. Op een ernstiger feit dan dit knokpartijtje heb ik hem nooit kunnen betrappen (hoewel hij iemand op school die hem in zijn gezicht spuugde een vreselijke mep schijnt te hebben gegeven). Daar had hij ook geen tijd voor omdat plezier maken, voetballen en zijn prive-leven al zijn tijd opslokte.

Andro was vooral een guitige grappenmaker. Lekker gebekt maar nooit echt onbeleefd of gemeen. Op een dag bij een vriendje thuis stond een kan met 1,5 liter siroop op tafel (we kwamen net dorstig binnen van een potje voetbal). Andro wedde dat hij die siroop in zijn eentje op kon drinken binnen tien minuten. Met nog 1 minuut te gaan en nog 1 volle beker voor zijn neus betrok zijn gezicht en werd het stil aan tafel. Verwachtingsvol keken we hem aan en hij keek met een bleke doch nog steeds guitige kop terug. Vervolgens staarde hij even naar het niets en zei: “k moet
kakken”. En weg was ie naar het toilet. Dat was lachen natuurlijk. Temeer daar we, verzameld rond de wc-deur, de meest ranzige geluiden hoorden terwijl hij uiteindelijk niet over zijn nek is gegaan. Onze opmerkingen voor de wc-deur en zijn "kap nah jongens" (een stopzinnetje van hem) vanachter de deur was geweldig. Slappe lach natuurlijk.

Toen hij, na zijn begintijd bij ADO, bij Sparta kwam, verloren we contact en zag ik hem alleen in de samenvattingen van studio sport. Toen hij bij Sparta zijn enige doelpunt maakte (een afzwaaier vanaf de linkerkant die als voorzet bedoeld was) zei ik vol trots tegen mijn vader: “Kijk pa, dat is Andro die bij mij in de klas zat!”.

Ik ben volwassen geworden en ben tegenwoordig docent natuurkunde op een school in Den Haag. Met een vrouw, twee kinderen en een prachtige baan ben ik geland in het leven. Andro is nooit echt volwassen geworden en is nooit geland op Zanderij. Jammer dat het zo moest zijn. Ik prijs me gelukkig en denk daarnaast regelmatig even terug aan Andro, hoewel er maanden voorbij gaan dat ik niet aan hem denk. Al die jaren sinds 7 juni 1989 zijn snel voorbij gegaan.

Ik ben dit jaar naar de wedstrijd om de Andro Knel
bokaal geweest. Supporters van NAC en Sparta spelen voor aanvang van de wedstrijd van deze clubs een vriendschappelijke wedstrijd tegen elkaar. (Hiernaast zie je wat foto's daarvan). Helaas waren er geen klasgenoten uit die tijd aanwezig. De totale opkomst viel me zelfs wat tegen. Ik had
stiekem gehoopt op een snufje verleden en wat gevoelens maar het mocht dit keer even niet zo zijn.
Verwachtingsvol keek ik steeds op als nieuwe mensen over het lange pad aan kwamen lopen, maar helaas...
Gelukkig was er media aandacht in de vorm van 2
mensen van TV-Rijnmond. Ik hoop dat ze, behalve voor de
verbroedering der volken, ook voor Andro kwamen.
Na de eerste helft ben ik derhalve opgestapt. Het
was toen 0-1 voor NAC.

De webmaster

----------------------------------------------------------------------